İstavrit Lezzetli Midir?
Kayseri’de büyümek, dağlarla çevrili bir dünyada denizi hayal etmek gibi bir şeydi. Çocukken, deniz hakkında hiçbir fikrim yoktu. Yalnızca annemin anlattığı masallardan, televizyon programlarından ve bir iki geleneksel yemek tarifinden duymuştum. Ama Kayseri’nin de mutfağı meşhur, en azından et yemeklerinde. Deniz ürünlerine bakışım da o zamanlardan gelişmeye başladı. Kayseri’de çok fazla deniz ürünü bulunmaz, hele de çocukken, bu tür şeyleri pek anlamazdım. Ne zamana kadar? Bir yaz tatilinde, deniz kenarına gittiğimde ve sahilde bir balık restoranında ilk kez istavrit yiyene kadar… İşte o gün, “İstavrit lezzetli midir?” sorusu tam anlamıyla kafamı meşgul etmeye başlamıştı.
Sahildeki O An: İlk Tanışma
O yaz, bir arkadaşımla birlikte Marmaris’e gitmiştik. Kayseri’den sonra, deniz kenarında olmak bana bir başka dünyada gibiydi. O kadar uzun zamandır “deniz kenarına gitmelisin” tavsiyeleri almıştım ki, sonunda gitmeye karar verdim. O sabah güneşin doğuşunu izlemek, denizin tuzlu kokusunu içime çekmek, kumda çıplak ayak yürümek, bir başka şekilde tazelenmek gibiydi. Bir süre sonra, sahilde yürürken bir balık restoranına rastladık. Arkadaşım hemen, “Hadi gel, burada bir şeyler yiyelim,” dedi. İçeriye girdiğimizde, tavernada canlı müzik çalıyordu, deniz manzarası ise büyüleyiciydi. Ama aklımda tek bir soru vardı: İstavrit lezzetli midir?
Restoranın menüsünde çeşit çeşit balık vardı, ama istavritin adı gözümün önünde dönüp duruyordu. Daha önce hiç denememiştim, ama denizle tanışmaya yeni başlıyordum. Bir yandan da yemek seçme konusunda biraz risk almayı sevdiğimi biliyorum. Hani bazen, hiç bilmediğiniz bir tat, hayatınızı değiştirebilir ya, işte o düşünceyle garsona istavrit istedim. Arkadaşım, “Vallahi, pişman olursun,” dedi, biraz da şüpheyle. Ama ben kararlıydım. O an bir şeyleri değiştirmeye, yeni tatlar keşfetmeye ihtiyacım vardı.
İlk Lokma: Heyecan ve Hayal Kırıklığı
Balık servis edildiğinde, ilk bakışta her şey normaldi. İnce bir şekilde pişmişti, rengini kaybetmemişti ve masaya getirilen o kokunun tuzlu, hafif yanık kokusuyla karışması, beni biraz heyecanlandırmıştı. Ancak bir yandan da endişeliydim. Ya gerçekten beğenmezsem? diye düşünüyordum. Yavaşça ilk lokmayı aldım. O an hissettiğim duyguları anlatmak o kadar zor ki… Düşüncelerim bir anda dağıldı, yerini garip bir hayal kırıklığı aldı. O kadar beklediğim, denizle tanıştığım o an, bir türlü beklentimi karşılamadı.
İstavritin etinin dokusu, gerçekten yumuşaktı ama çok fazla tuzlu ve biraz da yağlıydı. Başka deniz balıklarının o zengin lezzetini arıyordum ama bu balık bana o kadar sıradan gelmişti ki… Neredeyse her lokmada, suyun tuzlu kokusunu hissediyordum ama tadı bana çok sıradan geldi. Arkadaşımın dediği gibi, “İstavritin lezzeti gerçekten de o kadar özel değilmiş,” diye düşündüm. İlk deneyimim tam anlamıyla bir hayal kırıklığıydı.
Ama bir şeyler vardı. O kadar sevmemiş olmama rağmen, işin içinde bir şeyler beni cezbediyordu. Biraz tuhaf, biraz farklıydı ama aynı zamanda bana eski anıları hatırlatıyordu. O zaman fark ettim ki, istavritin lezzetini sadece etinden değil, belki de ortamından ve o anki ruh halimden alıyordum. Yemek, sadece bir şeyleri tatmakla kalmaz, aynı zamanda bir deneyimdir, bir hisse dönüşür.
Günün Ardında: Yeniden Düşünmek
Bir hafta boyunca, her akşam aynı restoranın önünden geçtik, ama o akşam yediğim istavritin tadı, kafamı karıştırmıştı. O kadar da kötü değildi, belki beklentilerim fazla yüksekti. Balığın kokusu, tuzluluğu, sanki bana “Bu da deniz, bu da yemek!” diyordu ama tam olarak ne hissettiğimi bilemiyordum. Tek bildiğim şey, bir şeyin tadını tam olarak anlamadan, ona dair doğru bir fikir yürütemediğimdi.
Yavaş yavaş, aklımda bazı duygular dönmeye başladı. Gerçekten istavritin lezzetli olup olmadığını sorgularken, aslında hayatta birçok şeyin, beklediğimiz gibi çıkmadığını fark ettim. Belki de en lezzetli olan, beklediğin şeyin sana verdiği histi. Hani bazen insanlar ya da olaylar, tamamen hayal kırıklığıyla sonuçlanabilir, ama o duygular bir şekilde seni bir yere taşır. Bu balık da öyleydi. İlk hayal kırıklığım, aslında çok da büyük değildi. Yavaşça, o sıradan tatta bir anlam bulmaya başladım.
İstavritin Gerçek Lezzeti: Yavaşça Anlamak
Bir sonraki tatilime gittiğimde, deniz kenarındaki restoranlardan birine oturduk. Menüde yine istavrit vardı ve bu sefer, denemekten korkmuyordum. Hatta garsona, “İstavrit olsun,” dedim. Ama bu kez yaklaşımım farklıydı. Bu defa yalnızca balığa odaklanmamıştım. O akşam, denizin tam ortasında, güneşin batışını izleyerek, dostlarımla beraber sohbet ettim. Balığı daha dikkatli, sakin bir şekilde yedim. Ve o an, gerçekten, istavritin lezzetini anlamaya başladım.
İstavrit, etinin yumuşaklığıyla, içindeki tuzlu deniz kokusuyla, sanki bana bütün denizin ruhunu aktarıyor gibiydi. O kadar yoğun değildi belki ama sakin ve içten bir lezzetti. İstavrit, başka balıklarla kıyaslanamaz bir tat değildi belki, ama o anın içinde en güzel balık haline gelmişti.
Sonuç: İstavritin Lezzetini Anlamak
İstavritin lezzetini anlamak, gerçekten de zaman aldı. İlk başta, bana o kadar sıradan gelmişti ki, hiç seveceğimi düşünmemiştim. Ama yavaşça, doğru ortamda ve doğru ruh halindeyken, istavritin içindeki o sade, ama derin lezzeti keşfettim. Bazen hayatta, bir şeyin lezzetini anlamak, o şeyin ne kadar mükemmel olduğuyla değil, o anın kendisiyle ilgilidir. Ve belki de en lezzetli şeyler, tam olarak istediğimiz gibi olmayanlardır. Çünkü onlarda kaybolmuş bir anlam, gizli bir tat vardır.
İstavrit, belki dünyanın en lezzetli balığı değil ama bir anın lezzetini, arkadaşlıkları, deniz kokusunu ve beklenmedik anıları içine katabiliyor. Ve o zaman, en güzel balık, belki de istavrit olur.